Δικηγόρος Truong Thanh Duc: “Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η μετατροπή ιδιωτικών σταθμών φόρτισης σε δημόσιους”.
Όσον αφορά τα επερχόμενα τεχνικά πρότυπα για τους σταθμούς φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων, ο δικηγόρος Truong Thanh Duc τόνισε ότι τα πρότυπα δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν την τεχνική συνδεσιμότητα και όχι για να στερήσουν από τους επενδυτές το δικαίωμά τους να διαθέτουν τα περιουσιακά τους στοιχεία.
Το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου μόλις εξέδωσε την Εγκύκλιο αριθ. 61/2026, μαζί με το Εθνικό Τεχνικό Πρότυπο για τους σταθμούς και τους στύλους φόρτισης για ηλεκτρικά οχήματα (QCVN 32:2026/BCT). Η Εγκύκλιος τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιουλίου 2027. Η απαίτηση στο QCVN 32:2026/BCT ότι οι σταθμοί φόρτισης πρέπει να διασφαλίζουν «τεχνική ικανότητα για κοινή χρήση» έχει οδηγήσει στην ερμηνεία ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να ανοίξουν την επένδυσή τους στην υποδομή σε όλα τα οχήματα με συμβατές θύρες φόρτισης.
Εκπρόσωποι του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου επιβεβαίωσαν ότι η Εγκύκλιος ορίζει μόνο κανονισμούς σχετικά με τα τεχνικά πρότυπα, ενώ η μορφή της επιχείρησης θα εξαρτηθεί από τους στόχους των επενδυτών. Ο δικηγόρος Truong Thanh Duc – Διευθυντής της Δικηγορικής Εταιρείας ANVI – ανέλυσε περαιτέρω ότι είναι αδύνατο μια τεχνική απαίτηση να μετατραπεί σε επιχειρηματική υποχρέωση, καθώς αυτό αντίκειται στο πνεύμα του Ψηφίσματος 68-NQ/TW, καθώς και στην ελευθερία του επιχειρείν που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα.
Η «κοινή χρήση» δεν σημαίνει αυτόματα ότι έχετε το δικαίωμα χρήσης του.
– Το QCVN 32:2026/BCT ορίζει ότι οι σταθμοί φόρτισης πρέπει να διασφαλίζουν την τεχνική δυνατότητα κοινής χρήσης από οχήματα με συμβατές θύρες φόρτισης. Ορισμένοι ερμηνεύουν αυτόν τον κανονισμό ως κάτι που σημαίνει ότι οι σταθμοί φόρτισης πρέπει να είναι ανοιχτοί σε όλους τους κατασκευαστές αυτοκινήτων. Από νομικής άποψης, πώς αξιολογείτε αυτήν την ερμηνεία;
Η ύπαρξη τεχνικών προτύπων είναι απαραίτητη για τη συνολική συνέπεια και τη μακροπρόθεσμη αποδοτικότητα. Αυτά τα πρότυπα όχι μόνο απαιτούν από όλους τους σταθμούς φόρτισης να τηρούν ένα κοινό πρότυπο, αλλά και, αντίστροφα, απαιτούν από τους κατασκευαστές να διασφαλίζουν ότι τα οχήματά τους είναι συμβατά με τα πρότυπα του σταθμού φόρτισης.
Ωστόσο, είναι κρίσιμο να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ της «τεχνικής δυνατότητας για κοινή χρήση» και του «δικαίου για κοινή χρήση». Πολλά πράγματα ανήκουν σε ιδιώτες και χρησιμοποιούνται ιδιωτικά, αλλά εξακολουθούν να τηρούν κοινά πρότυπα, ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο .
Το γεγονός ότι ένας σταθμός φόρτισης πληροί τα τεχνικά πρότυπα και ένα όχημα διαθέτει συμβατή θύρα φόρτισης δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο ιδιοκτήτης του οχήματος έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον σταθμό. Το ποιος επιτρέπεται να τον χρησιμοποιεί, υπό ποιες συνθήκες και με ποια χρέωση, είναι πάντα προνόμιο του ιδιοκτήτη ή του επενδυτή. Σε μια οικονομία της αγοράς, είναι θέμα αμοιβαίας συμφωνίας. Ακόμα κι αν προσφέρετε μια πολύ υψηλή χρέωση, έχω το δικαίωμα να αρνηθώ.
Με απλά λόγια, οι δρόμοι χωρίς διόδια κατασκευάζονται σύμφωνα με τα πρότυπα και προορίζονται σαφώς να εξυπηρετούν όλους τους τύπους οχημάτων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα οχήματα μπορούν να τους χρησιμοποιούν αυτόματα χωρίς να πληρώνουν τέλη, για να μην αναφέρουμε ότι πρέπει να πληρούν και άλλες προϋποθέσεις. Με περιουσιακά στοιχεία που χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από επιχειρήσεις και ανήκουν σε ιδιώτες, οι κανονισμοί πρέπει να είναι ακόμη πιο σαφέστεροι. Ο νόμος, πόσο μάλλον μια εγκύκλιος, δεν μπορεί να ορίζει ότι ο ιδιοκτήτης υποχρεούται να τα πουλήσει ή να επιτρέψει σε άλλους να τα χρησιμοποιούν από κοινού.
– Αλλά αν ένα κοινό σύστημα είναι υποχρεωτικό, θα μπορούσε να εμποδίσει κάθε κατασκευαστή αυτοκινήτων να κατασκευάσει το δικό του σύστημα, εξοικονομώντας έτσι κοινωνικούς πόρους. Τι πιστεύετε για αυτό το επιχείρημα;
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι τα πρότυπα αποσκοπούν στη διευκόλυνση της κοινής χρήσης, στην αύξηση της οικονομικής αποδοτικότητας και στην εξοικονόμηση κοινωνικών πόρων, αλλά το πώς αυτή η κοινή χρήση είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Σε αντίθεση με τη δημόσια περιουσία, το δικαίωμα να επιτρέπεται η κοινή ή ιδιωτική χρήση ιδιωτικής περιουσίας ανήκει στον ιδιοκτήτη, συνήθως μέσω συμβατικών σχέσεων ή συμφωνιών συνεργασίας.
Είναι απαράδεκτο για μια επιχείρηση να επενδύει κεφάλαιο, γη, εξοπλισμό, τεχνολογία, λογισμικό και να χειρίζεται τη λειτουργία και τη συντήρηση ολόκληρου του συστήματος, ενώ μια άλλη επιχείρηση αποκομίζει αυτόματα τα οφέλη. Αυτό θα δημιουργούσε ένα παράδοξο: όσο περισσότερο επενδύει μια επιχείρηση, τόσο περισσότερα έχει να μοιραστεί και τόσο περισσότερο υποφέρει, ενώ όσο λιγότερα επενδύει μια επιχείρηση, τόσο περισσότερο ωφελείται.
Οι κανονισμοί διευκολύνουν την ανάπτυξη της οικονομίας διαμοιρασμού. Ωστόσο, όταν είναι απαραίτητο, ο νόμος μπορεί να απαγορεύσει ή να περιορίσει τη συμμετοχή, αλλά ποτέ δεν θα κάνει το αντίθετο, αναγκάζοντας τις επιχειρήσεις να συμμετέχουν στην οικονομία διαμοιρασμού όταν τη θεωρούν μειονεκτική.
Η υποχρεωτική κοινοποίηση θα μπορούσε να αντιβαίνει στο πνεύμα του Ψηφίσματος 68.
– Επομένως, εάν η «τεχνική δυνατότητα για κοινή χρήση» ερμηνεύεται ως απαίτηση από τις επιχειρήσεις να επιτρέπουν σε όλα τα συμβατά οχήματα να χρησιμοποιούν τον σταθμό φόρτισης, ποιο είναι το μεγαλύτερο νομικό ζήτημα, κύριε;
Εάν οι κανονισμοί εφαρμόζονται ή εφαρμόζονται με αυτόν τον τρόπο, κατά τη γνώμη μου, αυτό θα παραβίαζε τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου σχετικά με τις επιχειρήσεις, τις επενδύσεις, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και την ελευθερία του επιχειρείν.
Το Άρθρο 33 του Συντάγματος επιβεβαιώνει την εγγύηση της επιχειρηματικής ελευθερίας. Ο Νόμος περί Επενδύσεων αναγνωρίζει επίσης το δικαίωμα των επενδυτών να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις σχετικά με τις επενδύσεις και τις επιχειρηματικές δραστηριότητες και προστατεύει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας τους. Ο ίδιος ο Νόμος περί Προτύπων και Τεχνικών Κανονισμών ορίζει επίσης την αρχή της μη δημιουργίας περιττών εμποδίων στις παραγωγικές, επιχειρηματικές και εμπορικές δραστηριότητες.
Συνεπώς, απαιτείται εξαιρετική προσοχή εάν μια απαίτηση τεχνικής συμβατότητας διευρυνθεί σε υποχρεωτική υποχρέωση κοινής χρήσης περιουσιακών στοιχείων.
Οι τεχνικοί κανονισμοί ενδέχεται να καθορίζουν όρους όπως σύνδεσμοι, τάση, ρεύμα, επικοινωνία, ασφάλεια κ.λπ., αλλά αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με την υποχρέωση μιας επιχείρησης να ανοίξει τις πόρτες της για να εξυπηρετήσει άλλες επιχειρήσεις ή να επιτρέψει σε μια άλλη οντότητα να εκμεταλλευτεί ή να χρησιμοποιήσει τα περιουσιακά της στοιχεία.
Στη σημερινή οικονομία, η επιτυχία είναι δύσκολη χωρίς κοινή χρήση και συνεργασία, αλλά η αποτυχία είναι αναπόφευκτη χωρίς ανταγωνισμό. Το να αναγκάζουμε τους ανθρώπους να μοιράζονται πόρους ισοδυναμεί με καταστολή της ανάπτυξης, εξάλειψη του ανταγωνισμού και αναπόφευκτα οδηγεί σε αποτυχία.
– Λαμβάνοντας υπόψη αυτήν την ιστορία στο πλαίσιο του Ψηφίσματος 68-NQ/TW σχετικά με την ανάπτυξη της ιδιωτικής οικονομίας, πώς την βλέπετε;
Το Ψήφισμα 68 ορίζει σαφώς την αρχή της μη διοικητικής παρέμβασης στην παραγωγή και στις επιχειρηματικές δραστηριότητες που αντίκεινται στις αρχές της αγοράς, ενώ παράλληλα δίνει έμφαση στην εγγύηση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και της επιχειρηματικής ελευθερίας.
Μια επιχείρηση που αποφασίζει να επενδύσει σε υποδομές πρέπει να επενδύσει ένα σημαντικό ποσό κεφαλαίου και να λάβει προσεκτικά υπόψη την περίοδο αποπληρωμής, την τεχνολογία, τις λειτουργίες και μια σειρά από κινδύνους. Εάν μια επιχείρηση επενδύσει πόρους στην κατασκευή ενός ολόκληρου συστήματος, αλλά μόλις δημιουργηθεί το δίκτυο, πρέπει να το μοιραστεί με επιχειρήσεις που δεν επένδυσαν, οι άνθρωποι θα πρέπει να αναρωτηθούν: Γιατί να επενδύσω;
Σήμερα πρόκειται για σταθμούς φόρτισης, αλλά αν αυτή η προσέγγιση δημιουργήσει προηγούμενο, αύριο θα μπορούσε να είναι άλλοι τύποι υποδομών ή εταιρικών περιουσιακών στοιχείων. Όταν ο έλεγχος των αποδόσεων των επενδύσεων δεν είναι πλέον βέβαιος, το κίνητρο για τις επιχειρήσεις ασφυκτιά εντελώς και θα διστάζουν να επενδύσουν σε τομείς που απαιτούν μεγάλες και μακροπρόθεσμες επενδύσεις.
Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο, οι συνέπειες δεν θα επηρέαζαν μόνο μια μεμονωμένη επιχείρηση ή κλάδο, αλλά και το επενδυτικό περιβάλλον και το πνεύμα οικονομικής ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα που προωθεί το Ψήφισμα 68.
– Κατά τη γνώμη σας, τι θα πρέπει να κάνει η ρυθμιστική αρχή για να αποφύγει τις αντιπαραθέσεις και να διασφαλίσει ότι ο κανονισμός QCVN 32 εφαρμόζεται με συνέπεια όταν τεθεί σε ισχύ;
Κατά τη γνώμη μου, είναι απαραίτητο να εξηγηθεί με σαφήνεια η διάκριση μεταξύ τεχνικών προτύπων και δικαιωμάτων χρήσης ακινήτων, για να αποφευχθεί η σύγχυση. Όχι μόνο οι επιχειρήσεις, οι ρυθμιστικές αρχές και οι μονάδες επιβολής του νόμου, αλλά όλοι όσοι χρησιμοποιούν τους σταθμούς φόρτισης πρέπει να έχουν σαφή και συνεπή κατανόηση αυτού του ζητήματος.
Για όσους χρειάζεται να φορτίσουν, απλώς κατανοήστε το εξής: Έχετε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσετε όλους τους σταθμούς φόρτισης, αλλά δεν έχετε το δικαίωμα να απαιτήσετε να τους χρησιμοποιήσετε, εκτός εάν πληροίτε ορισμένες προϋποθέσεις που ορίζει ο επενδυτής του σταθμού φόρτισης.
Ευχαριστώ, κύριε!
Χόαι Αν (μεταγλωττισμένο)
—————
Vietnam.vn (Οικονομία) ngày 07-10-2026: